siteniz çok güzel.Emeği geçenlere teşekkürler.Gerçekten çok yararlanıyorum.

YENİ EĞİTİM YILININ DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

Yıllardır, “eğitimde yenilik” adı altında pek çok değişikliğe şahit oluyoruz. Ama bir türlü istenen başarı yakalanamıyor. Veya o bildik tabir ile “istendik davranış değişikliği” kazandırılamıyor. Bu da beraberinde pek çok istifham oluşturuyor. “Acabalar” peş peşe sıralanıyor. Ve yüksek perdeden bir inkisarın itirazı yükseliyor yüreklerden: “Pansuman tedbirlerle olmaz bu iş” kabilinden…

Gaspıralı İsmail, 1914 yılında kaleme aldığı bir yazısında “Türklerde çocuğun okula başladığı gün bir bayram sayılır. Bu gelenek hangi millette var?” demektedir. İnsan bu ifadeyi okuyunca “Nereden nereye?” diye soramadan edemiyor. Bir milletin kültür dokusu o millet için ekmek kadar su kadar kıymetlidir. Çünkü kültürün oluşmasında göz yaşı, yürek sevdası, paylaşılan acılar, gönüllerin coştuğu anlar ve daha nice değerler yatar.

Bir zamanlar Türk illerinde en itibarlı insanlar alimler iken bugün eğitime yaklaşım “Hiçbir şey olamazsan öğretmen ol.” şekline dönüşmüştür. Türk şehirlerinde en değerli kurumlar ve en çok itibar gören yerler medreseler ve kütüphanelerdi. Şimdi ise gençlik kafelerde büyükler ise kahvelerde izbe bir tercihin uçurumunda yuvarlanmaktadır.

Türklerde bir insanın itibarı, evindeki kütüphanesinin büyüklüğü ile ölçülürdü bir zamanlar…
İlhanlı sultanı Hülagü Han zamanında rasathaneler kurulurken, bugün Avrupa birliği uğruna bir bilinmeze sürüklediğimiz eğitim sisteminin geçmişinde Galileler, Kopernikler zulüm cenderesinden geçmekte idi. Helen kültürü diye edebiyatımız edepsizleştirilirken; Bizanslar meleklerin cinsiyetini tartışıyor, Fatih ise yanında Ak Şemsettin ve Mola Gürani ile Bizans'ı aydınlatıyordu.

Müstemleke kültürünün, “evrensellik” adı altında eğitim modelinin içine girmesi yetişen nesli tarih ve millet şuurundan biraz daha uzaklaştıracaktır. Öz değerlerini aşağılayan, başka milletlerin kültürlerine özendirici düşünceler, modern bir anlayış ile milli kültürü yaşatmaktan çok uzak, olsa olsa modern çağın çağdaş kölelerini üretecektir.

Okumaya, “Yarın gazeteye zam gelecekse bugünden çokça alayım” mantığı ile yaklaşan bir yapının beklenen atılımı gerçekleştirmesi mümkün değildir. Her türlü gayri milli fikri, tıpkı alttan yavaş yavaş ısınan suda haşlandığını fark etmeyerek pişen kurbağa misali beynimize enjekte eden eğitim sistemimiz beklenen altın neslin yetişmesini imkansız kılmaktadır.

Yeni eğitim-öğretim yılına “merhaba” dediğimiz şu günlerde asıl iş, bu ülkeyi karşılıksız seven eğitim gönüllülerine düşmektedir. Türkiye'nin 2013'te bölgesinde lider, 2023'te de dünyada süper ülke olabilmesi için; her ne kadar özlük hakları gasp edilmiş de olsa istedikleri maddi imkanlara sahip olmasalar da yüreği buhurdanlık gibi tüten eğitim ordusunun, hiçbir beklenti içine girmeden geleceğin güçlü ve müreffeh Türkiye'si için üzerine düşeni layığı ile yapacağından hiç şüphem yoktur.

Sn Cuma taşdemir acaba giresun da görev yaptınız mı? Bundan 20 sene evvel.Eğer yanılmıyorsam siz benim ortaokulda kaydımı yaptıran velim idiniz.Selam ve saygılarımı sunuyor, ellerinizden öpüyorum.

Alpay CAVLAK bey; makale gerçekten hoş.Gerçekten de sevgi eğitimi şart.Birbirini sevmeyen insanların başka varlıkları sevmesini beklemek uzak bir hayal.Anne çocuğunu,öğretmen öğrencisini,yönetici personelini.... severse sevgi yumağı büyür.O zaman vatanımızı, hayvanları, yeşili, dünyayı daha çok severiz.Sevginin yoğun olduğu yerlerde ise kötülükler, çirkinlikler daha az barınır.Pozitif duygular bize hakim olur.Bu da başarıyı getirir.

        Eğitim Çocuğu Sevmekle Başlar

        İlkokul öğrenciliğimden hatırlarım. Çocuk bayramları bana baharı müjdelerdi "Güneşin yeni yeni gülümsediği, kelebeklerin kanatlarını sabahın esintisine bıraktığı" zamanlar...


        Yine, çiğdemler, menekşeler fesleğenler, sümbüller, karanfiller, leylaklar, zambaklar, yaseminler, papatyalar hani adını bilmesek de sevdiğimiz onlarca renk, onlarca koku yeni bir bahara uyanıyor. Bütün renkler, bütün kokular; arılar ve kuşların şarkılarıyla... Ay aydınlık bir Türkiye'yi müjdeliyorlar bize "Çiçekleri, arıları, kuşları ve kelebekleriyle..."


        Kendi bayramlarında, protokole hazırlanmış gösterilerin figüranı olmasınlar. "Öğretmenim ayağım acıyor oturabilir miyim?" Diyene kadar sırada dikmeyelim onları. Bırakalım koşsunlar, zıplasınlar, oynasınlar... Müzikler onlar için çalınsın, şarkılar onlar için söylensin.
     

        Onlar, parlak ve meraklı gözleriyle bizleri izleyen, sıcacık yüreklerindeki sevgiyi küçücük bir ilgi ile paylaşmaya hazır olan çocuklar. Mesleğimizi anlamlı kılan güzelliklerin diğer adı. Beklide bu zor ve yıpratıcı meslekte, öğretmeni ayakta tutan, çocuğa olan sevgi...Teknoloji ilerlerse de, müfredatlar değişse de, değişmeyecek tek şey. Kozmik bir anahtar belki, yürekleri açan. Eğitimcinin şifresi...


        Onları sevdiğimizi hissettirelim. Sevildiğini bilen öğrenci, daha çok çalışacak, daha olumlu davranışlar sergileyecektir. Çocuklarla aramızdaki duvarları kaldıralım ellerinden tutalım, onlarla yürüyelim, sevinçlerine ve üzünçlerine ortak olalım. Bırakalım sarılsınlar, ayaklarınıza bassınlar, üzerimiz dağılsın, evdeki askıya asalım resmiyet duvarını: "Eğitim Çocuğu Sevmekle Başlar"



Alpay CAVLAK
Alponline@gmail.com

görüşünüzü bildirin

Ziyaretçi defterimiz hizmete girmiştir. Bilgi Görüş ve önerilerinizi bekliyoruz. Ziyaretçilerimizin ilgi ve desteğiyle bu defteri daha çok bilgi alışverişi panosu olarak kullanmayı düşünüyoruz.

Not: Deftere yazılanlar incelendikten sonra yayınlanacaktır. Gerçek ismini ve e-postasını kullanmayanlara cavap yazılmayacaktır. Yazıları yazanların IP'si sistemimize kayıt edilmektedir.

İLGİNİZE TEŞEKKÜR EDERİZ